بخش جبران‌ناپذیری!

هجوم افکار، خواب را از چشمم ربوده است. به دوام آوردن فکر می‌کنم. فکر کردن به آن شبیه گم‌شدن در روند زمان است، شبیه تماشای عبور پی‌در‌پی لحظه‌هایی که سعی داشته‌ام از صفحه‌ی ذهنم پاک کنم و گویی تنها به پررنگ‌تر کردن آن‌ها مشغول بوده‌ام.

برای دوام آوردن به چه نیاز داشتم؟ فراموش کردن یا به یاد آوردن؟ هنوز نمی‌دانم. از روح من، بخشی در گذشته به جا مانده است و اگر می‌خواهی حقیقت را بدانی، فکر می‌کنم من به قیمت از دست دادن بخش جبران‌ناپذیری از روحم، زنده مانده‌ام.

از آن روزها که گمان می‌کردم هرگز نخواهند گذشت، چندین سال می‌گذرد. اکنون که این یادداشت را می‌نویسم، دیگر چیزهای زیادی نمانده‌‌اند که به آن‌ها اطمینانی راسخ داشته باشم. گذر زمان بی‌رحمانه باورم را می‌شکند و تکه‌هایش را به هر سو می‌کشاند و گمان می‌کنم آدمی که به هیچ چیز باور نداشته باشد، دیگر دارایی‌ای برای از دست دادن ندارد.

music

Download mahyar_majboramبزن رو لینک باهم گوش کنیم👉🏼

می‌ترسم که آخرین بار باشد…

آخرین باری که دیدمت را خوب به یاد دارم. می‌نویسم آخرین بار بود، اما در آن لحظات نمی‌دانستم چه رنجی انتظارم را می‌کشد.

حالا می‌دانم تو دیگر نیستی و نخواهی بود. نمی‌دانی اما دانستنت چندان از دردم نمی‌کاهد. گاهی به چهره‌ی عزیزانم نگاه می‌کنم، هنگامی که پس از خداحافظی از من دور می‌شوند، نگاهم ادامه‌ی گام‌هایشان را بی‌تابانه دنبال می‌کند؛ می‌ترسم که آخرین بار باشد و ندانم.

پس از تو بیش از آنکه احوالم دست‌خوش غم باشد، دچار ترسی غیر قابل تحمل شده‌ام. تو به من آموختی که انسان‌ می‌تواند به سادگی بر دیگری چشم ببندد و از او عبور کند، به گونه‌ای که گویی هرگز وجود نداشته است. ترسناک نیست؟ من هم از تو گذشتم. انتخاب کردم یا چاره‌ی دیگری نداشتم؟ نمی‌دانم.

شبیه ستاره‌ی دنباله‌داری که چشم‌ برهم زدنی تیرگی‌ آسمان را می‌شکافد و محو می‌شود، تنها چیزی که از تو برایم باقی مانده، خاطره‌ی عبورت است؛ خاطره‌ای که هر شب سیاهی پشت پلک‌هایم را روشن می‌کند.

برای قلبی که رنجاندی و همچنان دوستت داشت، برای ذهنی که برآشفتی و از آن عبور کردی، فراموش کردنت تنها انتقام ممکن بود.