از من میشنوی آدم باید یک چیزهایی را تا همیشه خودخواهانه پیش خودش نگه دارد و آنها را با احدی شریک نشود. باید گوشه‌ای از قلبش را به یک رؤیای بزرگِ شخصی اختصاص بدهد. یک رؤیا که هر وقت سمتش میرود حال دلش را خوب کند، که آنقدر بزرگ باشد که لبخند روی لبش بیاورد. یک رؤیا که متعلق به خودش باشد و پای هیچ آدمی هم درمیان نباشد. بعضی از آهنگهای مورد علاقه‌تان را پیش خود نگه دارید و آنها را به کسی تقدیم نکنید و خاطره نسازید. بگذارید بی‌طرف بماند که وقتی خسته از همه جا، لحظه‌ای به گوشه‌ی دنجِ تنهایی‌تان پناه می‌برید، فکر مزاحمی نباشد که خلوتتان را به هم بریزد. آدم باید قدری بیشتر به خودش اهمیت بدهد، خودمان بیشتر از هرکس دیگری به ما احتیاج دارد.